Hamdım.. Piştim.. Yandım..

RAHMET VE SAYGIYLA ANIYORUZ

“Ölüm, yaradılmışın Yaradan’a kavuşmasıdır, Şebi aruz’dur” der, Mevlana

Öğütleriyle insanları daima barış, adalet, sevgi ve hoşgörüye çağırıp yol gösteren, kültür tarihimizin temel değerlerinden biri olan, Mevlana Celaleddin Rumi’yi Vuslatının 747. yıl dönümünde saygı ve rahmetle anıyoruz.

Mevlana’nın tesiri sadece yaşadığı dönemle sınırlı kalmamış, örnek yaşantısının,her dem tazeliğini koruyan fikir ve eserlerinin tesiri çok geniş bir zaman ve mekâna yayılmıştır.İnsanlık XIII.asırdan günümüze kadar büyük bir tecessüsle onu daha yakından tanımaya,anlamaya çalışmaktadır.Mevlâna ; Yunus’tan Şeyh Galib ‘e ; İkbal’den Goethe’ye kadar birçok kalem erbabına ilham vermiş , Türk İslam Medeniyetine,Doğu ve Batı Dünyasına ışık olmuştur.

#Şebiaruz

Hz.Mevlana;

Hicri 604’te, Ay takviminin üçüncü ayının (Rebiyülevvel) 6’sında yani bugünün takvimiyle 30 Eylül 1207’de Afganistan’ın tarihi Belh kentinde doğmuş, yıllar süren bir yolculuğun ardından da Konya’ya yerleşmişti..

Bolluk ve bereket dolu ömrünü de burada tamama erdirdi, ardında Mesnevi (altı cilt), Divan-ı Kebir (yedi cilt) ve Rubailer gibi yüzyıllardır okunan görkemli eserler bıraktı..

O çağda kullanılan takvime göre Hicri 672’de Cemaziyelahir ayının 5’inde (17 Aralık 1273’te) pazar günü, güneş batarken bu dünyadan göçtüğünde 68 yaşındaydı..

Mevlana’ya göre ölüm, beden zindanından kurtulup Allah’a, sevgiliye, dosta kavuşmaktır, onun deyişiyle “vuslat”tır; mekândan mekânsızlığa, zamandan zamansızlığa uzanıştır..

Yedi ciltlik muhteşem eseri Divanı Kebir’deki eşsiz gazellerinden birinde şöyle seslenir:

“Ölüm günümde tabutum götürülürken, bende, bu dünyanın derdi, gamı var, dünyadan ayrıldığıma üzülüyorum sanma, bu çeşit şüpheye düşme! /

Sakın öldüğüm için bana ağlama; “Yazık oldu, yazık oldu” deme! … /

Cenazemi görünce: “Ayrılık, ayrılık” deme! O vakit benim ayrılık vaktim değil, “buluşma, kavuşma” vaktimdir! / … /

Bu hal, sana, batmak, kaybolmak gibi görünse de, aslında bu hal doğmaktır yeniden hayata kavuşmaktır! /… /

Hangi tohum yere atıldı, ekildi de tekrar bitmedi, topraktan başkaldırmadı? … /

Hangi kova kuyuya sarkıtıldı da dolu çıkmadı?