Bu Şehirde Artık İnsan Değil, Kart Taşınıyor!

Aylardır memleketin gündemi neydi? Oda seçimleri. Öyle böyle değil, sanki ülkenin kaderi o sandıklardan çıkacakmış gibi bir hava estirildi. Vaatler havada uçuştu, projeler deseniz kitap olur. Her aday, koltuğa oturduğu gün sihirli değnekle her şeyi değiştireceğini anlattı.

Sonra ne oldu?

Sandıklar kuruldu, oylar verildi, koltuklar sahiplerini buldu… ve büyük final: hiçbir şey olmadı.
Evet, yanlış okumadınız. Koca bir “hiçbir şey.”

Seçim öncesi meydanlarda mangalda kül bırakmayanlar, koltuğa oturur oturmaz kabuğuna çekildi. Sanki o vaatleri başkası vermiş gibi bir sessizlik, bir görünmezlik hali… İnsan ister istemez soruyor: Seçim mi yaptık, yoksa tiyatro bileti mi aldık?

Üstelik mesele sadece suskunluk da değil. Odalardan biri adeta bir meslek kuruluşu değil de siyasi partinin ilçe teşkilatı gibi çalışıyor. Hani “herkesi temsil edeceğiz” deniyordu ya… Demek ki o “herkes”in kim olduğu sonradan güncellenmiş.

Ama asıl meseleye gelelim.

Vatandaşın cebini doğrudan ilgilendiren, herkesin her gün yaşadığı o konu: ulaşım.

Aksaray’da Ramazan Bayramı öncesi şehir içi dolmuş ve halk otobüslerine zam yapıldı. Bayram müjdesi gibi sunulmasa da zamanlama manidar. Yeni tarifeye bakalım:

Kartsız sivil: 30 TL
Kartlı sivil: 25 TL
Öğrenci: 17 TL

Kâğıt üzerinde her şey düzenli, sistemli, hatta “adil” görünüyor. Ama hayat Excel tablosu değil.

Dün bir öğrenci bindi otobüse. “Öğrenciyim” dedi, kimliğini değil cebini sordular. Kartında bakiye yoktu. Bir anda öğrenci olmaktan çıktı, 30 TL’lik “sivil”e dönüştü. Bu şehirde artık kim olduğunuz değil, kartınızın ne söylediği önemli.

Öğrencinin kartında bakiye bitmiş. Çocuk diyor ki “Ben öğrenciyim.”
Cevap net: “30 TL.”

Yani sistem diyor ki:
“Öğrenciysen sorun yok… ama sadece kartın çalışıyorsa.”

65 yaş üstü vatandaşın vizesi bitmiş. Hayat tecrübesi var, emek var, yıllar var… ama kart yok.
Sonuç?
“Buyurun 30 TL.”

Demek ki bu sistemde kim olduğunuzun bir önemi yok. Önemli olan kartınızın o gün keyfinin yerinde olması.

Vatandaş haklı olarak tepki gösteriyor. Ama ortada garip bir sessizlik var. Hani seçim döneminde her konuda konuşan, her soruna çözüm üreten o oda başkanları nerede?

Ulaşım zammı var → Sessizlik.
Vatandaş mağdur → Sessizlik.
Adaletsizlik açık açık yaşanıyor → Derin sessizlik.

Ama seçim olsa…
Bir bakmışsınız yine sahnedeler.

İşin en ironik tarafı şu:
Bu odalar, tam da böyle durumlarda vatandaşın sesi olmak için var. Ama gel gör ki ses çıkması gereken yerde yankı bile yok.

İnsan ister istemez soruyor:
Bu koltuklar hizmet için mi var, yoksa sadece oturmak için mi?

Çünkü görünen o ki bazıları için koltuk, sorumluluk değil; bir çeşit “sessizlik yastığı.”

Son söz mü?

Vatandaş artık şunu çok net görüyor:
Seçimden önce konuşanlar ile seçimden sonra susanlar aynı kişiler.

Ve asıl zam…
Ulaşıma değil, güvene yapılmış durumda.