İnsanlık Koltuk Altında Ezilirken

İnsanlık, Hayatın En Keskin Virajlarında Sınanır

İnsan, hayatının en önemli anlarında — düğününde, cenazesinde ve mutlu günlerinde — yanında birkaç tanıdık yüz görmek ister. Çünkü bu anlar siyasetin, makamın ve unvanın değil; vicdanın, ahlakın ve insanlığın sınandığı anlardır.

Ancak günümüzde tebrik etmek ve taziye dilemek, bazıları için bir insanlık görevi olmaktan çıkmış; siyasi pozisyon, çıkar ve güç hesaplarının bir parçası hâline gelmiştir.

Siyasetçiler ve Makam Sahiplerinde Nezaket Kaybı

Bazı siyasi partililer, oda başkanları ve belediye başkanları, ortak bir zihniyetle hareket etmektedir. Eğer yakın değilseniz, çıkar ilişkisi yoksa veya kendilerine fayda sağlamıyorsanız:

Düğününüze gelmezler

Cenazenize uğramazlar

Bir taziye mesajını bile çok görürler

Çünkü onlar için insanların acısı ya da mutluluğu değil, o anın kendilerine sağlayacağı görünürlük ve kazanç önemlidir.

Düğün Tebriği Bile Siyasi Şova Dönüştü

Bugün bir düğün tebriği bile siyasi gösteriye, bir cenaze taziyesi ise “kime gideceğime ben karar veririm” anlayışıyla pazarlık unsuruna dönüşmüş durumda.

İnsani davranışları kişisel menfaat ve politik hesap süzgecinden geçiren bu tutum, birçok makam sahibi için artık geçici bir tavır değil; kalıcı bir karakter özelliği hâline gelmiştir.

Onlar için önemli olan insanlara destek olmak değil,
destek alabilecekleri kişilerin yanında görünmektir.

Toplumsal Çürümenin Sessiz Göstergesi

Bu durum sadece bir nezaketsizlik değil; toplumun ahlaki dokusunu çürüten ciddi bir sorundur.

Siyasetin ve koltuğun bu denli kutsallaştırıldığı,
insani değerlerin bu kadar geri plana itildiği
bir dönem yaşanmamıştır.

Oda başkanı, belediye başkanı, parti yöneticisi…
Unvan çok, insanlık az.

Hizmet etmekle yükümlü olanların, insanların en zor günlerinde ortadan kaybolması; vatandaşın yalnızca oy zamanı hatırlanması kadar acı bir gerçektir.

Vicdan Yerine Çıkar Terazisi

Toplumsal çürümenin en tehlikeli yanı şudur:
Bu kişiler yaptıklarının ayıp olduğunun bile farkında değildir.

Çünkü uzun süredir hayata vicdanla değil, çıkar terazisiyle bakmaktadırlar.

Bir tebriki bile hesaplayan,
bir taziyeyi lütuf gibi sunan bu zihniyet;
insanların değil, koltukların etrafında dönen bir düzenin ürünüdür.

Sonuç: İnsan Olmak Bir Seçenek Hâline Geldiyse

Günün sonunda geriye tek ve net bir gerçek kalıyor:

Bazı makam sahipleri için insan olmak bir değer değil, bir seçenektir.
O da yalnızca işlerine gelirse.