O Anlatmadı, Şehir Fısıldadı

MAKAMLAR GEÇER, İZLER KALIR: AKSARAY’IN SESSİZ HİKÂYESİ
Bazı dönemler vardır…
Görevler değişir, makamlar el değiştirir, tabelalar yenilenir. Dün bir ismin oturduğu koltukta bugün bir başkası vardır. Siyasetin doğası budur; makamlar kalıcı değil, emanet niteliğindedir.
Ama değişmeyen bir şey vardır:
İnsanların kalbinde bıraktığınız iz.
Aksaray’da son yıllarda anlatılan bazı hikâyeler tam da bu gerçeği hatırlatıyor. Görevlerin, unvanların ve siyasi tartışmaların ötesinde; sokakta anlatılan, kapı aralarında fısıldanan, dualarda yer bulan sessiz hikâyeler…
Siyasetin yalnızca kürsüde konuşmak olmadığını hatırlatan bir anlayıştan söz ediliyor. Teşkilatın içinde var olabilmek, Meclis’te sorumluluk almak, sokakta karşılaşıldığında samimiyetle selam verebilmek ve en önemlisi insanların gönlünde yer edinebilmek… İşte kalıcı olanın bu olduğu anlatılıyor.
Son dönemde yapılan atamalar ve görev değişiklikleri aslında bu farkı daha görünür hale getirdi. Çünkü zaman geçse de bazı değerler değişmiyor:
Samimiyet kaybetmez.
Doğruluk gecikir ama yenilmez.
İyilik sessizdir ama mutlaka iz bırakır.
Aksaray’da bu sessiz iyiliğin izleri özellikle gençlerin hayatında hissedildi. 2025 yılında başlatılan burs desteğiyle yüzlerce öğrencinin eğitim yolculuğuna katkı sağlandı. Bu destek yalnızca maddi bir yardım değil; aynı zamanda umut aşılayan, hayalleri diri tutan bir dayanışma örneğiydi. Kendi imkânları, özel kaynaklar ve hayırseverlerin katkılarıyla büyüyen bu süreç, gösterişten uzak ama etkisi derin bir hikâyeye dönüştü.
Ancak onu farklı kılan yalnızca burslar ya da belirli dönemlerde yapılan destekler değil. Aksaray’da anlatılanlara göre kapısı çalınan, telefonu açılan, sıkıntı duyulduğunda ilk akla gelen isimlerden biri olması… İhtiyaç sahibinin kim olduğuna bakmadan, sessizce yardımına koşan; bir öğrencinin harcından bir hastanın ilacına, bir ailenin mutfak masrafından bir gencin umut arayışına kadar pek çok alanda destek veren bir yaklaşım.
Ramazan aylarında bu tablo daha da belirginleşiyor. Kapı kapı dolaşan yardım eli, çoğu zaman teşekkür bile beklemeden geri çekiliyor. “Ben istemem, alamayanlara verin” diyen insanların hassasiyetine saygı göstererek yardımları gizlilikle ulaştıran bir anlayış… Kurumların yetişemediği boşlukları tek başına doldurmaya çalışan bir gayret.
Onu tanıyanların sıkça dile getirdiği bir başka özellik ise yardımseverliğinin gösterişten uzak oluşu. Yapılan iyiliklerin reklamını yapmayan, teşekkür beklemeyen, alkış aramayan bir duruş… Belki de bu yüzden fakirin duasında, öğrencinin umudunda, yaşlının minnetinde yer bulan bir isim olarak anlatılıyor.
Ama belki de en dikkat çekici taraf, yalnızca yardım etmek değil; moral vermek. İnsanların karamsarlığını dağıtan, umudunu diri tutan, zor zamanlarda yanında olduğunu hissettiren bir yaklaşım… Siyaseti bir güç alanı değil, insanın kalbine dokunan bir sorumluluk olarak gören bir anlayış.
Bu yüzden Aksaray’da bazı isimler bir unvanla değil, bir duyguyla anılıyor. Bir abi, bir dost, gerektiğinde bir omuz… Büyük makamlarla değil, küçük ama derin dokunuşlarla hatırlanan kişiler.
Ve tam da bu noktada siyasetin en temel gerçeği yeniden karşımıza çıkıyor:
Makamlar geçici. Koltuklar emanet. Ünvanlar bir gün sona erer.
Ama bir insanın gönlünü kazanmak, bir çocuğun duasında yer almak, bir hastanın şifasında pay sahibi olmak, birlikte çalıştığı insanların hatırasında “iyi insandı” diye anılmak… İşte bunlar kalıcıdır.
Aksaray’da bu sessiz hikâyenin merkezinde anılan isim ise çoğu zaman yüksek sesle değil, fısıltıyla dile getiriliyor:
Turan Yaldır.
Yardımseverliğiyle, ulaşılabilirliğiyle, ihtiyaç sahibinin kim olduğuna bakmadan el uzatmasıyla anlatılan bir isim… Görevlerden ve makamlardan bağımsız olarak insanların hayatına dokunan, sessizce iyilik yapan ve ardında güçlü bir gönül bağı bırakan bir hikâyenin kahramanı.
Ve hayat, siyasetin tüm gürültüsünün içinde hep aynı cümleyi fısıldar:
Makamlar geçer…
Ama iyilikle bırakılan izler kalır.