“Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki fedâ?”

ANKARA-BHA

Seyit Onbaşı’nın sırtladığı mermi, sadece bir topu değil; bir milletin umudunu hedefe taşımıştı.

Cephede yaralı bir ANZAC askerini kucağında taşıyan Mehmetçik ise dünyaya şunu haykırıyordu: “Bu millet, savaşırken bile insanlığından vazgeçmez”

Ve 57’inci Alay…

“Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum” sözünü emir bilip, bir adım geri atmadan toprağa düşen o yiğitler…
Her biri bir destan, her biri bu toprakların kalbine kazınmış birer mühür oldu.

“Düşün altında binlerce kefensiz yatanı"

Düşen bedenler değil; yükselen Türk milletinin onuru, vicdanı ve istiklal aşkıydı.

Şehitlerimiz…

Sizler bu milletin sönmeyen duası, bitmeyen gücü, tükenmeyen umudusunuz.

Ruhlarınız şad, mekânlarınız cennet olsun…