Gazetecilik Hakareti Değil, Hakkı Savunmaktır

Bazı sözler vardır; kime söylendiğinden bağımsız olarak, söyleyenin kim olduğunu anlatır.
“Köpek gibi saldırdılar” ifadesi de onlardan biridir.

Son günlerde yaşanan tartışmalar, bir cümleden ibaret değildir. Mesele bir alınganlık, bir anlık sinir ya da kulaktan dolma bir yanlış anlaşılma da değildir. Mesele, eleştirinin karşısına hakaretle çıkma refleksidir.

Meslektaşım Ayşe Alp’in kaleme aldığı yazıdan sonra bu konu daha görünür hâle geldi. Ancak şunu özellikle belirtmeliyim: Bu mesele tek bir kişinin meselesi değildir. Bugün Ayşe Alp’e söylenen, yarın başka bir gazeteciye, başka bir kaleme söylenir. O yüzden konu kişisel değil, mesleki bir duruştur.

Gazetecilik eleştirilir.
Gazeteci eleştirilir.
Yazı beğenilmez, haber yerden yere vurulur.

Buna kimsenin itirazı olamaz.

Ama eleştireni aşağılayan bir dil kullanıldığında, iş değişir.
Eleştiriyi “saldırı” olarak tanımlayıp, üstüne bir de hayvan benzetmesiyle küçümsemek; gazetecilik değildir. Bu, öfkenin kontrolsüz hâlidir.

Burada asıl sorulması gereken şudur:
Bu söz kime söylendi?
Neden söylendi?
Ve en önemlisi, arkasında durulacak mı?

Gazeteci dediğin; lafı ortaya atıp yürüyüp gitmez.
İma ediyorsa inkâr etmez.
Söylediyse sahip çıkar.

“Orada bir kavga çıksın da tablo bizim lehimize olsun” anlayışı, habercilik refleksi değildir. Bu, algı yaratma çabasıdır. Oysa biz ne nerede duracağımızı ne de nasıl davranacağımızı başkalarından öğrenecek değiliz.

Aksaray’ı ilgilendiren haberlerde, bu şehrin imajını tartışmak suç değildir.
STK’ların tepkilerini yazmak saldırı değildir.
Yanlış üslubu eleştirmek düşmanlık değildir.

Bunlar gazeteciliğin ta kendisidir.

Ama eleştiriyi hazmedemeyip, dili gevşetmek; mesleği zedeler. Üstelik sadece kendini değil, temsil ettiğin kurumu ve bulunduğun şehri de yıpratır.

Ben buradayım.
Soruyorum.
Cevap bekliyorum.

Çünkü gazetecilik;
eleştirince hakaret edenlerin,
sorulunca susanların,
üstü kapalı aşağılamalarla iş yapanların mesleği değildir.

Kem söz sahibine aittir.
Ama sessizlik, o sözün altında kalmaktır.