Bir Üniformadan Taşan Vicdan ve Bir Annenin Gülüşünde Devleti Görmek

Hayat bazen çok sessiz konuşur. Ne yüksek sesle isyan eder, ne de uzun cümleler kurar. Bazen bir evladın dudaklarından dökülen tek bir dilek yeter:
“Annemle biraz dışarı çıkabilsem…”

Aksaray’ın bir köyünde, 100 yıllık bir ömür taşıyan Nuriye teyze ve ona ömrünü adayan oğlu Yahya Keser… Bir annenin yaşlı, yorgun bedeni; bir evladın ise taşıdığı ağır ama sevgi dolu sorumluluğu vardı. Yahya’nın hayali büyük değildi. Ne mal mülk, ne de makam… Sadece annesinin yüzünde bir gülümseme görmekti.

İşte o masum dilek, bir yüreğe çarptı.

Aksaray Emniyet Müdürü Bekir Demir, o sesi duydu. Ama kulaklarıyla değil, vicdanıyla… Ve belki de yöneticiliğin en zor ama en kıymetli tarafını seçti: İnsana dokunmayı.

Bir tekerlekli sandalye, bir üç tekerlekli motosiklet… Kimi için eşya, kimi için araç… Ama Nuriye teyze için yeniden hayata karışmak, Yahya için ise “Annem artık evin dört duvarına mahkûm değil” demekti. O an, bir annenin gözlerinde beliren ışık, devletin en sade ama en güçlü halini anlatıyordu.

Bazı üniformalar sadece görev taşır. Bazıları ise merhamet… Bekir Demir’in taşıdığı üniforma, işte bu yüzden ağır ama onurluydu. Çünkü o, yetkinin gerçek anlamını bilenlerden. Yetki; uzaktan bakmak değil, yakından hissetmektir.

Bugün güvenlikten söz ederken, bazen unuturuz: En büyük güven duygusu, devletin sizi gördüğünü hissettiğiniz andır. Kırsalda, köy yolunda, yaşlı bir annenin elini tutan evladın “Biz de varız” diyebilmesidir.

Bu davranış, bir yardım hikâyesi değil sadece… Bu, bir annenin duası, bir evladın gözyaşı, bir yöneticinin vicdanıdır. Ve o vicdan, Aksaray’da sessizce ama derinden iz bıraktı.

Keşke her makam odasında bir annenin duası yankılansa…
Keşke her yönetici, gücünü önce yüreğinde taşısa…

Çünkü bazen devlet, bir annenin gülüşü kadar yakındır.