Okumadan Geçme: Ramazan Kolileri Masum Değil

Köşe Yazarları - 04.02.2026 - 11:37

Ramazan ayı yaklaşıyor. Sokaklar iftar telaşıyla, vitrinler hurma ve pidelerle dolmaya başlıyor. Bir de her yıl alıştığımız o sahne var: “Ramazan kolileri hazır.” Yardımlaşmanın sembolü gibi sunulan, iyi niyetle dağıtılan o koliler…

Ama artık durup düşünmenin zamanı gelmedi mi?

Gelin bu gıda kolisi işini bir kez daha masaya yatıralım. Hatta gelin, cesur olalım ve şunu açıkça söyleyelim: Bu yöntem gerçekten yardım mı, yoksa alışkanlığa dönüşmüş bir vicdan rahatlatma biçimi mi?

Bir kolinin içine bakın. Aynı makarna, aynı pirinç, aynı yağ… Herkes için tek tip bir hayat, tek tip bir ihtiyaç varsayılıyor. Oysa yoksulluk bile tek tip değil. Bir evde çocuk bezi eksik, diğerinde ilaç. Bir başkasında tüp bitmiş, bir diğerinde elektrik faturası kabus olmuş. Ama biz ne yapıyoruz? “Herkese aynısı yeter” deyip geçiyoruz.

İhtiyaç sahibini birey olarak görmüyoruz. Onu bir istatistiğe, bir kolinin alıcısına indiriyoruz. O koliyi alan insan belki o makarnayı zaten haftalardır yiyor. Belki diyabet hastası, şeker dolu paketi ne yapsın? Belki evinde ocağı bile yok. Ama kimse sormuyor. Çünkü sormak zahmetli. Çünkü düşünmek zor.

Yardım, sadece vermek değildir. Yardım, anlamaktır. Dinlemektir. Karşındaki insanın hayatına saygı duymaktır.

Bu yüzden gelin, gıda kolileri yerine gıda çeki verelim. Ya da doğrudan maddi destek sağlayalım. İnsanlar kendi ihtiyaçlarını kendileri belirlesin. Markette rafların arasında dolaşırken “Buna ihtiyacım var” diyebilmenin onurunu yaşayabilsin. Kimseye ne yiyeceğini, nasıl yaşayacağını biz dikte etmeyelim.

Unutmayalım, yoksulluk zaten insanın belini büken bir yük. Bir de bunun üstüne seçme hakkını elinden almak, o yükü daha da ağırlaştırıyor.

Ramazan paylaşmak demek, evet. Ama paylaşmak; karşı tarafı eşitlemek değil, anlamak demek. Yardım; koli dağıtıp fotoğraf çektirmek değil, bir insanın hayatına gerçekten dokunabilmek demek.

Bu Ramazan gelin, alışkanlıklarımızı değil, vicdanımızı çoğaltalım. Herkesi aynı şeylere mahkûm etmeyelim. Çünkü herkesin ihtiyacı farklı… ve herkes, bunu söyleyebilme hakkına sahip.